Archive for Δεκέμβριος, 2014

Μη πολιτικά ορθό (επίκληση στο συναίσθημα)

Δεκέμβριος 2, 2014

Demonstrations-around-the-008Έχω να γράψω από το φλεβάρη του 2012. Δεν είναι ότι δεν υπήρξε κίνητρο. Υπήρξε. Αλλά…
Από τη μία είναι οι τύψεις που έχω εξαφανιστεί από κάθε κοινωνική-συλλογική δραστηριότητα και από την άλλη βρίσκεται η αιτία του προηγούμενου. Ότι προσπαθώ δηλαδή να βάλω δυό τρία τουβλάκια στο μικρόκοσμο μου μπας και σώσω την κατάσταση και μπας και καταφέρω να αφήσω την κατάθλιψη (κλινικά μιλώντας) που πλακώνει τα πάντα να μη μπει μέσα. Η συνειδητοποίηση του μικροαστισμού στις επιλογές και οι ενοχές που προκαλεί αυτό βέβαια κάνει τον προσωπικό αγώνα αυτό ακόμα πιο δύσκολο.

Απόψε πτώμα είπα να πέσω νωρίς, για να σηκωθώ αύριο νωρίς.  Έπεσα με τη σκέψη στον αγώνα του Νίκου Ρωμανού. Ενός ανθρώπου που τις ιδέες και πρακτικές δε θα σχολιάσω. Όσο και αν δεν είμαι θιασωτής της ατομικής δράσης, ντρέπομαι να μιλήσω για έναν άνθρωπο που μεγαλωμένος στα εύκολα τα πέταξε όλα για να δοθεί ολοκληρωτικά στην αλλαγή της κοινωνίας και του κόσμου. Έναν άνθρωπο που πήρε τις αποφάσεις του. Που ξέρει που πατά και που βρίσκεται… Τέλοσπαντων. Άνοιξα στο κρεββάτι το κινητό να μπω να δω νεότερα και έπεσα σε σχόλια Ανθρώπων, του γενους sapiens-sapiens, μεγαλωμένων στον 20 αιωνα, που δηλώνουν πολίτες, που οδηγούν μηχανήματα, που εχουν ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι, που στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο και όλο και κάποιο χαρτί έχουν κι αυτοί.

Οι Άνθρωποι ζητούν την μη χορήγηση άδειας στο Ν.Ρωμανό. Ζητούν κάποιοι να μην εξεταστούν καν τα αιτήματα, γιατί είναι λέει κρατούμενος, κι ένας άλλος λέει τρομοκράτης. Να ταϊστεί λένε με το ζόρι. Να σαπίσει στη φυλακή λέει ο άλλος κι ας τρέφεται με σωλήνα. Η οργή των Ανθρώπων είναι έκδηλη…

Ο Ρωμανός στοίχειωσε την πανούκλα που έλεγε κι ο ημιπαράφρονας Βίλχελμ Ράιχ. Τη συναισθηματική πανούκλα. Η πράξη του, η αυτοθυσία, το «ξήγημα», το «όλα για μία ανάσα ελευθερίας», η ΣΥΝΕΠΕΙΑ, έγιναν όλα εφιάλτης εκείνου του καταπιεσμένου που ξεχνάει τον πόνο του γλύφοντας την μποτα και περιμένοντας το ξεροκόματο. Ο τρόμος του μικροαστού που φώναζε «Θάνατος στους προδότες» και εννοούσε «θα ψηφίσω χρυσή αυγή για να δείρουν εκ μέρους μου τους σάπιους πολιτικούς». Έγινε η καυτή ανάσα στο σβέρκο του ακαδημαϊκίζοντα μικροαστού που η απεργία πείνας και η σκέψη ενός σκελετωμένου παιδιού με τα κότσια, την πυγμή και την συνέπεια του Νίκου Ρωμανού σοκάρει και δήθεν «προσβάλει την αισθητική». Έγινε η απειλή στην κοινωνική ειρήνη. Στην κανονικότητα. Στον ταξικό ύπνο.

Το αίτημα του Νίκου Ρωμανού, θα έπρεπε να είναι αυτονόητο δικαίωμα για οποιονδήποτε άνθρωπο. Ακόμα και στα πλάισια των αστικών πολιτευμάτων. Αντίθετα οι Άνθρωποι διαπνέονται από βαθύ φασισμό. Οι δικαιολογίες πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουν. Όσοι ζητούν τα πιο πάνω διαπνέονται από βαθύ φασισμό. Στη δουλειά τους, στα πολιτικά τους πιστεύω, στις οικογένειες τους, στις σχέσεις φιλικές ερωτικές και οτιδήποτε άλλο είμαι σίγουρος πως καθένας θα μπορεί να το δει ξεκάθαρα.

Δεν είμαι μηδενιστής ούτε πιστεύω στην ατομική δράση. Απέρριψα το δρόμο αυτό, τις πρακτικές και τις ιδέες του. Πιστεύω όμως πως πρέπει όλα να γίνουν ξεκάθαρα. Να απεγκλωβιστούμε από τα στεγανά μας οι ανήκοντες στον α/α κίνημα ή σε όποιο παρακλάδι του και να πάψουν να περιφέρουν σα σημαία το ματωμένο βρακί της νομιμότητας οι σύντροφοι της κάθε αριστεράς.

Έχοντας επίγνωση των πάντων πιστεύω ότι η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού, είτε έχει νικηφόρα ως προς τα αιτήματα της έκβαση, είτε καταλήξει σε αποτρόπαιη βίαιη σίτηση, είτε έχει μακάβριο τέλος είναι μία νίκη ενός ανθρώπου στο σύστημα που τον τρώει. Ανεξαρτήτως της έκβασης είναι η φλόγα που πρέπει να βάλει τη φωτιά για να καεί ολόκληρος ο πλανήτης.

μικρολίνκ: http://wp.me/pQi23-2c

Advertisements