Ο Θεός κι η Μοίρα του Νέου Λυκείου

Μαρτίου 31, 2011

Η Αννούλα των σικ ταγιέρ με την σταρ αναπληρώτρια Φώφη και την μις-Εgo Εύη Χριστοφιλοπούλου βάζουν το λιθαράκι τους στην υπόθεση εθνικής παιδείας παρουσιάζοντας το γηραιό σα νέο και τη διδασκαλία της ορθόδοξης πίστης επιτακτική ανάγκη!

Στο όραμα από το παρελθόν που είχε η Άννα της παιδείας -και της διεκδίκησης της πρωθυπουργίας τότε που και ο Ευ Μπένι πριόνισε ακαμάτικα την καρέκλα του Γιωργάκη- δεν υπήρχε χώρος για ρήξη με κανένα κατεστημένο. Τα σημεία στα οποία το εκπαιδευτικό σύστημα έχριζε αλλαγών έμειναν εκεί. Παρθένα, αγνά, ανέγγιχτα με τη σκόνη του ελληνικού σχολείου που έχει να πεταχτεί από τον καιρό του Μεταξά να πνίγει μαθητές, καθηγητές και την ίδια την πρόοδο…

Η κατανομή των διδακτικών ωρών στα λύκεια είναι ήδη σήμερα θεοπάλαβη με 5-6 ώρες εβδομαδιαία στην πρώτη λυκείου στην ψόφια αρχαία ελληνική -που ναι είναι ίσως χρήσιμη για καλλιέργεια και της νέας ελληνικής αλλά όχι σε αυτό το βαθμό παράκρουσης- και με μόνο 4 στη νέα ελληνική και 2 στη λογοτεχνία. Με 2 ώρες την εβδομάδα στα θρησκευτικά (ποια θρησκευτικα δηλαδή; στη διδασκαλία της ορθόδοξης πίστης και ιστορίας) και 2 ώρες αντίστοιχα στη Φυσική, στην Άλγεβρα και 1 με 2 στην πληροφορική, στη βιολογία και 0(μηδέν) εώς 1 σε άλλες επιστήμες. Με υποχρεωτικούς εκκλησιασμούς αλλά χωρίς ελεύθερες ώρες διδασκαλίας για επίσκεψη των παιδιών στο εργαστήριο ή για την παρακολούθηση επιμορφωτικών ανά αντικείμενο ταινιών κλπ.

Στο νέο σχολείο της Αννούλας δεν επέρχεται ρήξη με τίποτα στην ουσία. Αντίθετα καταργείται η πληροφορική -«εμείς βάζουμε στόχο το 2015 η ελλάδα να είναι στις πρώτες στην πληφορική στην Ευρώπη σχολεία» είχε πει ο μισοχαζός ποιμήν σας  http://www.youtube.com/watch?v=-oqU-sjwoog δείτε 00:58- τα θρησκευτικά μένουν εκεί -λες και η θεολογία είναι η μητέρα των επιστημών (σε μια φράση 15 ατοπήματα)- και οι ώρες των φιλολογικών μαθημάτων παραμένουν κι αυτές στα πλαίσια της σημερινής λογικής ενώ οι θετικές επιστήμες κολυμπάνε στα ίδια θολά νερά με σήμερα…

Προωθείται η έννοια του ολοήμερου που ήδη εφαρμόζεται με τεράάάάάάάάάάάάάάάάστια επιτυχία στα δημοτικά μετατρέποντας το σχολείο σε ΠΑΡΚΙΝΓΚ παιδιών, κάνοντας τη ζωή των ίδιων και των δασκάλων δύσκολη και εξαναγκάζοντας τα σε ιδρυματισμό -αυτό το συναίσθημα-ψυχολογική πάθηση της παραμονής σε φυλακή ή στην καλύτερη σε νοσοκομείο- από μικρή ηλικία. Σύμφωνα με την υπουργό Παιδείας, το Νέο Λύκειο θα πρέπει να αποκαταστήσει «όχι μόνο τη σωστή και πλήρη λειτουργία του, πρέπει επίσης να αποκαταστήσει την ισορροπία στη ζωή των εφήβων. Πρέπει να κάνει «φυσιολογική» τη ζωή τους και τη ζωή των γονιών τους. Ο έφηβος έχει δικαίωμα στη γνώση, αλλά και στη ζωή». Αυτό πιθανώς θα επιτευχθεί με την αναγωγή του σε μαντρί για έφηβους.

Το κερασάκι στην τούρτα είναι η ερευνητική εργασία! «Μέσα από ευρεία θεματολογία που θα αφορά στον πολιτισμό, την κοινωνία, το περιβάλλον κλπ., θα αντλείται η θεματολογία των παιδιών που θα εργάζονται ομαδικά πάνω στο ίδιο θέμα και στο τέλος θα συνθέτουν τις πληροφορίες και τις γνώσεις που έχουν πάρει από τις πηγές. Με αυτό τον τρόπο θα αναπτύσσεται τόσο η κριτική τους ικανότητα αλλά και η ικανότητα της ομαδικής συνεργασίας», ανέφερε το υπουργείο. Ο βαθμός του «μαθήματος» θα προσμετράται στην όλη επίδοση του μαθητή, ενώ μελετάται και το ενδεχόμενο να συνυπολογίζεται και στην εισαγωγή για τα Πανεπιστήμια.» λέει το υπουργείο αλλά κανείς δε μας λέει πως τα βασικά και στοιχειώδη προβληματα που υπάρχουν σήμερα θα λυθούν. Από την δική μου εμπειρία ως εκπαιδευτικός τα περισσότερα παιδιά φτάνουν στο λύκειο έχοντας επιφορτιστεί με ώρες αρχαίων και θρησκευτικών και δεν ξέρουν ορθογραφία και προπαίδεια -και αυτό δεν έχει καμία υπερβολή- ενώ πολλές είναι κι οι περιπτώσεις παιδιών που δυσκολεύονται στην ανάγνωση με ότι μαθησιακές δυσκολίες μπορεί αυτό να συνεπάγεται. Τη βασική εκπαίδευση τελικά δε την προσφέρει το -ειδικά μετά τη μεταρρύθμιση Αρσένη- αποδομημένο σχολείο αλλά όσοι γονείς μπορούν με ιδιαίτερα (κι αυτό μ εόσα ρίσκα έχει). Η ποιότητα της εκπαίδευσης λοιπόν των παιδιών και των εφήβων στην χώρα στην οποία πολλοί αισθάνεστε εθνικά υπερήφανοι που ζείτε έχει αφεθεί στην τύχη χωρίς αυτό να υποβαθμίζει τη δουλειά που στις παρούσες αντίξοες συνθήκες κάνουν συνάδελφοι εκπαιδευτικοί. Τα πρόσωπα λειτουργούν. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές διδάσκουν. Οι θεσμοί και οι πειραματισμοί της εκάστοτε εκπαιδευτικής ηγεσίας -που στηριζόμενη σε δύο τρία πρόσωπα φτιάχνει ότι πλαίσιο έχει αυτή έχει στο κεφάλη ως θέσφατο- δεν επιτρέπουν ούτε την ουσιαστική απόδοση της δουλειάς αυτής ούτε τα ίδια τα παιδιά να παραμείνουν με μια ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΗ προσήλωση στα εφόδια που μπορούν να πάρουν απο το σχολείο.

Το σχολείο είναι μια υπόθεση που πρέπει να συζητηθεί όχι ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα κοινωνικά πλαίσια, αλλά ως ένα αυτονομημένο χρονικά και πληθυσμιακά κομμάτι της κοινωνίας έχει τη δυνατότητα να μεταρρυθμιστεί διαφορετικά. Οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις είναι κάτι το οποίο πρέπει και οφείλει να γίνεται -για αρχή ας μείνουμε στο να διεκδικείται- από κάτω προς τα πάνω. Ο λόγος λαϊκίζοντας ίσως και απλοποιώντας είναι ένας: Οι Υπουργοί και οι Ακαδημαϊκοί τους ΕΧΟΥΝ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ! Ας μην τους εμπιστευτούμε ούτε τα δικά μας, ούτε τους μαθητές μας.

Καλημέρα σας

Shortlink: http://wp.me/pQi23-1h

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: